11:14 ****

Zamanı doğal akışından çıkarmak sinemada sık kullanılan bir hile olsa da bu şekilde anlatımın tüm filme yayılmasına seyrek rastlıyoruz. 1998'de Lola Rennt ve 2000'de Memento hemen akla gelen istisnalar. 11:14, Memento gibi tek bir olayın çözülmesini konu alıyor. Ancak, Memento'da tek kahraman aşağı yukarı bir çizgi üzerinde ilerlerken, Greg Marcks tekniği bir adım ileriye taşıyıp, çok sayıda karakterin dallanıp budaklanan öyküsünü anlatıyor.

Şu noktada genel adet üzerine konuyu özetlemem lazım ama filmin tadını kaçırmadan bunu nasıl yapabileceğim konusunda fikrim yok. Zaten anlatılacak birşey olduğundan da çok emin değilim. Günlük hayatta sıradışı olabilecek ama sinemada sıkça gördüğümüz trafik kazası, yaralama gibi adi polisiye olaylar 90 dakikayı kaplıyor. Normal şartlarda ortanın bile altında bir film çıkaracak senaryo, kurgu masasında hayat buluyor.

Sayısı ve sırası elde kalem kağıtla bile zor tutulan karakterlerini hiç tereddüt etmeden görevleri bittiğinde bir kenara itiveren Marcks, bu müsrifliğinin hediyesi olarak geniş bir kadroyla çalışmış. Woody Allen klasiği Hannah And Her Sisters'dan hatırladığımız Barbra Hershey; sert rollerin kadını, çifte Oscar'lı Hillary Swank; yavaş yavaş yaşlanan jönlerden Patrick Swayze ve 2001 yapımı orta halli Antitrust'tan br şekilde akılda kalmayı başaran Rachael Leigh Cook kalabalıkta göze çarpan isimler. Bir görünüp hemen kaybolan bu yıldızlardan arta kalan zamanı genelde genç yetenekler doldurmuş.

Bütün olaylar hemen hemen aynı mekan ve zamanda geçtiğinden görüntü yönetiminde yapım ekibinin eli kolu bağlı. Traffic'teki gibi ayrı hikayeleri ayrı görüntülerle belirleme şansları olmamış. Ama her bir ufak bölüm giriş-gelişme-sonuç üçlemesine uyduğundan filmi takip etmek için ayrıca bir hileye gerek kalmıyor. Yine de yönetmen bölüm aralarını işaretleyip, bölümden bölüme bağlantılar atıp, saatlere de yakın çekim yaparak gerekli çabayı göstermiş. Filmin oldukça hoş jeneriğinde dikkat çeken bir isim Requiem For A Dream'in sarsıcı müziğiyle hatırladığımız Clint Mansell. Bu filme de güç kattığını bilmem söylemye gerek var mı.

Greg Marcks'ın filmi bir yapbozu andırıyor. Bir köşe, sonra uzak bir kenar derken resim tamamlanıyor. Sonuçta çıkan çok heyecan verici olmasa da önemli değil, önemli olan oraya kadar geçen zaman. 11:14, başarılı bir ilk film olarak yönetmenini "umut veren gençler" sınıfına yazdırıyor.