Herhangi bir takım sporunu yakından takip edenler bilir ki her karşılaşmada tüm takımın iyi olması gerekmez. Bazen yıldızlar bireysel yetenekleri ile günü kurtarabilir. Sinemada, her bileşen (senaryo, ışık, ses, oyunculuk vs) kendine has önem taşıdığı ve bir tanesinin bile aksaması gözden kaçmadığı için bu yöntem pek işe yaramıyor. Yıldız oyuncu, senarist veya yönetmen gişeyi kurtarsa da filmi hatırlanır kılamıyor. Tabii bahsi geçen yıldız Fred Astaire ayarında değilse.1951 yapımı Royal Wedding, dönemin birçok müzikali gibi, dansçı bir çift üzerine. Alışıldık senaryoda çift şöhret basamaklarını tırmanıp bir yandan da birbirine aşık olurken bu filmde kahramanlarımız hem kardeş hem de şöhretin zirvesinde. Hovarda kız kardeş Ellen (Jane Powell) ile işkolik ciddi ağabey Tom (Fred Astaire) davet üzerine oyunlarını sahnelemek üzere İngiltere yoluna çıkıyor. Ellen daha gemide kendine bir kavalye bulurken, Tom da İngiltere'deki ilk gününde bir dansçı kıza aşık oluyor. Finaldeki kraliyet düğününe kadar ikili bir yandan oyunla uğraşırken bir yandan yeni aşklarının peşinden koşturuyor.
Royal Wedding'in temel sorunu tepe noktasının olmaması. Baştan sona herhangi bir sahnede "Son" yazıp filmi bitirmek mümkün. Filme adını veren kraliyet düğünü bir beklenti yaratsa da çok kurcalanmıyor. Beklenti olmayınca da dikkat dağılıyor.
Tam filmden ümidi keseceğiniz anda Fred Astaire devreye giriyor. Bu filmden sinema tarihine geçen iki solo sahnesi var. Birincisi, İngiltere'ye giderken kız kardeşi provaya gecikince (bilin bakalım niye?) geminin spor salonunda elbise askısıyla dansı. Kesmesiz sekansta askıya yaptırdığı figürler ağzınızı açık bırakıyor. İkinci sahne ise nasıl çekildiği hala tartışılan tavanda ve duvarlarda dans sahnesi. Ağırlıksız adam Fred Astaire, yerçekimine karşı koyuyor. (nasıl yapıldığını internette bulmak mümkün, ben anlatmayayım)
Astaire'e eşlik etmek üzere önce June Allyson seçilmiş ama hamile kalınca projeyi bırakmak zorunda kalmış. Filmi klasikler arasına sokabilecek bir tercihle rol Judy Garland'a teklif edilmiş (bir yıldız gişeyi kurtarır, bir Astaire filmi izlenir kılar, Astaire ve Garland birlikte klasiktir) MGM kendisini kovunca rol Seven Brides for Seven Brothers'dan tanıdığımız (daha doğrusu tanıyacağımız, o film 1954 yapımı) soprano Jane Powell'a gitmiş. Astaire'le çok önemli dansları yok ama sesini kullandığı sahneler filme olumlu etki yapıyor. 1948 Easter Parade'de Astaire ve Garland'la oynamış olan Peter Lawford (izlemiş olanlar için kendisi "Fella With An Umbrella" olur) ve Winston Churchill'in kızı Sarah Churchill romantik hikayelerin diğer yarısını oluşturuyor. Son olarak Keenan Wynn, İngiltere ve Amerika'da yaşayan ikiz kardeşleri canlandırarak iki kültür arasındaki farklar üzerinden kahkaha topluyor.Senaryosu biraz zayıf kalsa da müzikal hastaları ve amatör sinema tarihçileri mutlaka izlemeli.
0 comments:
Yorum Gönder