Anchors Aweigh ***

Bizim Kemal Sunal - Halit Akçatepe ikilisinin şarkı söyleyip dans edeni olarak tanımlayabileceğimiz Frank Sinatra - Gene Kelly takımının ilk ortak filmi Anchors Aweigh sonradan gelen "Take Me Out To The Ball Game" ve "On The Town"a taslak oluştursa da, içerik ve oyuncu kadrosu açısından onlardan zayıf kalıyor.

Los Angeles'da izne çıkan iki denizci, Jo (Gene Kelly) ve Clarence (Frank Sinatra), kendilerini Hollywood'a atar. Karşı cinsle ilişkiler konusunda tecrübeli Jo, derhal sevgilisi Lola'nın yolunu tutarken, utangaç Clarence, peşine takılıp arkadaşından tecrübelerini kendisiyle paylaşmasını ister. Lafı uzatmamak için anlatmayayım ama bir şekilde başlarına kalan ufak bir çocuğu evine götürüp, ona bakan halası Suzie (Kathryn Grayson) ile tanışınca, Clarence, Jo'ya aracı olması için daha çok baskı yapmaya başlar. Arkadaşına yardım etmeye çalışırken Jo haliyle işleri iyice karıştırır.

Türün on civarında örneğini izledikten sonra MGM müzikallerinden Charlie Kaufman senaryosu beklememek gerektiğini öğreniyor insan. (bunu not alalım, Kaufman aranacak, müzikal senaryosu istenecek) Yine de deli gönül senaryo tıkanmasın, akıp gidiversin istiyor. Senarist Isobel Lennart ise ısrarla belli olan (özellikle 49 yapımı diğer iki filmi izlediyseniz) sonu yazmamak için direniyor. Anchors'i Ball Game ve Town'la karşılaştırdığınızda ilk göze çarpan eksiklik ikincil aşk ilişkisini oluşturacak bir karakter. Filmin sonunda kimse eşsiz kalmıyor ama ikinci kıza isim vermeye bile üşenmiş senarist. Ayrıca komedi alanında önemli katkılarda bulunan Jules Munshin'in eksikliği de hissediliyor. MGM de bu eksiklikleri farketmiş olacak ki, Ball Game'de Betty Garrett ve Munshin; On The Town'da Ann Miller kadroya ek olarak geliyor.

Sinatra - Kelly ikilisine bu filmde soprano Kathryn Grayson eşlik ediyor. Grayson'la tanışıklığım Ziegfeld Follies ve Till The Clouds Roll By'daki kısa sahneleriyle sınırlı olduğundan (en önemli filmi Show Boat'u Netflix ne hikmetse elinde bulundurmadığından henüz izleyemedim) şimdilik Howard Keel'in "sinemaya gelmiş en güzel aktris" sözünü ve tabii sesine duyduğum hayranlığı iletmekle yetiniyorum.

Kelly - Sinatra malumunuz. Biri dans yeteneklerini, öbürü sesini konuşturuyor. Filmin en çok konuşulan sahnelerinden birinde Gene Kelly, Tom&Jerry'nin Jerry'siyle dans ediyor. Aslen sahneyi Mickey Mouse ile çekmek istemişler ama onun yaratıcısı Walt Disney teklifi reddetmiş. Kendisini oynayan piyanist Jose Iturbi'nin orkestrayla birlikte Woody Allen'ın Radio Days'inden aklıma takılmış olan Donkey Serenade'i çaldığı sahne de izlenmeye değer.

140 dakika yerine 100 dakika civarında bir yere kısaltılabilse, bir de bazı karakterlere biraz yatırım yapılsa klasikler arasında adını anıyor olacaktık. İnanmazsanız gerekli düzeltmelerin yapıldığı "Take Me Out To The Ball Game" ve filmin son hali "On The Town"a bakabilirsiniz.